عبدالرزاق از علماى مصر و الازهر ، و آيت‌الله بروجردى ، آيت‌الله شيخ عبدالحسين كاشف‌الغطاء ، آيت‌الله سيد محسن امين عاملى ، آيت‌الله سيد عبدالحسين شرف‌الدين ، آيت‌الله سيد هبةالدين شهرستانى ، آيت‌الله شيخ محمد جواد مغينه ، آيت‌الله شيخ محمدتقى قمى ( از علماى شيعه ايران و عراق و لبنان ) و هم‌چنين شيخ امجد الزهاوى و شيخ آلوسى ( از عراق ) و حاج امين الحسينى ( مفتى فلسطين ) و شيخ على مؤيد ( امام مذهب زيدى يمن ) و . . . شركت داشتند و در مدت فعاليت خود ، توانستند در ايجاد حسن تفاهم بين بزرگان و علماى مذاهب اسلامى ، گام‌هاى بس مفيد و جاودانه‌اى را بردارند و در ايجاد وحدت اسلامى و رفع شبهات بين هواداران مذاهب اسلامى ، نقش عمده و ارزشمندى را ايفا كنند . متأسفانه به علت شرايط سياسى حاكم بر بعضى از كشورهاى عربى - اسلامى ! و تغيير حكومت‌ها و سركوب حركت‌هاى اسلامى در اكثر بلاد و درگذشت پيشتازان و طليعه‌داران تقريب در كشورهاى اسلامى - عربى و به‌ويژه ، مركزيت آن در قاهره ، اين حركت اصلاح‌گرانه دچار ركود و سپس تعطيلى كامل گرديد و در يك ربع قرن اخير ، در عمل ، هيچ‌گونه فعاليت و كوششى نداشت . پس از پيروزى انقلاب اسلامى در ايران ، با تأسيس « مجمع جهانى تقريب مذاهب اسلامى » در تهران و شركت جمعى از علماى مذاهب اسلامى در آن ، حركت نوينى آغاز شد ، اما متأسفانه غياب الازهر و عدم شركت فعال علماى مصر در آن ، نقطه ضعفى بود كه آثار منفى آن كاملا در همه زمينه‌ها مشهود بود .